Schizofrenia jest chorobą trudną do precyzyjnego opisania ze względu na bogactwo i niejednoznaczność objawów. U osoby chorej na schizofrenię często dochodzi do bardzo szczególnej, głębokiej zmiany spostrzegania świata i siebie. Stąd pojęcie „doświadczenia schizofrenicznego”, mające wskazywać na szczególne „dotknięcie” innej, bardzo zmienionej rzeczywistości, z którą chory człowiek musi się zmierzyć, z trudnością nieraz szukając nowych punktów odniesienia i oparcia. Następują zaburzenia poczucia tożsamości, integralności myśli i zachowań.

Objawy schizofrenii jest niezwykle trudno sklasyfikować. W uproszczeniu można je podzielić na następujące grupy:
- Urojenia –niemal wszyscy chorzy na nie cierpią. Do typowych należą urojenia prześladowcze, urojenia ksobne (polegające na dostrzeganiu związku między neutralnymi faktami i wydarzeniami a osobą chorego. Częste są również urojenia polegające na nieprawidłowym odczytywaniu tożsamości innych osób lub poczuciu zmiany tożsamości własnej. Urojeniom schizofrenicznym towarzyszy poczucie zmiany świata i tajemniczości.

- Omamy – blisko połowa chorych na nie cierpi. Do najczęstszych należą omamy słuchowe. Chory słyszy szumy, piski albo głosy mówiące do niego, komentujące, rozkazujące. Mogą pojawić się też omamy węchowe, smakowe, dotykowe oraz rzadziej wzrokowe.

- Objawy katatoniczne – u chorego występują zaburzenia ruchu.

-  Formalne zaburzenia myślenia – należy tu rozkojarzenie, niespójność wypowiedzi, ześlizgiwanie się wątków, niespodziewane skojarzenia. Myślenie jest mniej efektywne. Chory czasem odsuwa się w swoich rozważaniach od realnych aspektów świata.

- Zmniejszenie aktywności, tzw. abulia.

- Mniejsza reaktywność emocjonalna – chory ogranicza ilość kontaktów z ludźmi.

- Objawy zaburzeń afektywnych – dystrofii, depresji, manii.

Rozpoznanie schizofrenii jest dość trudne i opiera się na stwierdzeniu występowania określonych objawów klinicznych. Szczególnie istotny jest czas utrzymywania się objawów: schizofrenii nie rozpoznaje się jeśli objawy zaburzenia utrzymują się krótko, nawet jeśli obraz kliniczny odpowiada tej chorobie.

Bardzo często dzieje się tak, że chory nie rozpoznaje u siebie żadnych dolegliwości i nie zgłasza się do lekarza. Często na tę chorobę zapadają ludzie młodzi. Istotną rolę odgrywają więc bliscy, zwykle to oni pierwsi rozpoznają objawy i nakłaniają do wizyty u psychiatry. Schizofrenię leczy się farmakologicznie.

O zmaganiach z tą chorobą opowiadają filmy, np. Piękny umysł, Ogród Luizy, i książki, np. Tell me I'm Here Anne Deveson, The Eden Express Marka Vonneguta.

Źródło: www.online.synapsis.pl