Egzystencja w ciągłym stresie i pod presją, by być przede wszystkim produktywnym i nic ponadto, często kończy się depresją.

Pacjenci uświadamiają sobie, że tak naprawdę w drodze do kariery zagubili gdzieś swą prywatność. Zabawa, rozrywka na dobre wykreślone zostały z kalendarzy. Wokół nich powstała pustka, którą trzeba wypełnić czymś bardziej istotnym. Tylko że zaniedbywane rodzinne więzy nie zawsze dadzą się odbudować. Trudno odszukać też lekceważonych przyjaciół. Oprócz leków pacjenci muszą zaliczyć długotrwałe niekiedy terapie.  

Skłonności do zaburzeń depresyjnych oraz stanów obsesyjnych mają nadmierni perfekcjoniści. Słabe osobowości, z reguły bezkrytyczne wobec siebie i innych, stają się często ofiarami nerwic lękowych. Podstawa leczenia to odbudowanie własnej war tości. Nie sposób wymienić wszystkich chorób, jakie fundują sobie zbytnio ambitni, solidni i zapracowani, a na dodatek ślepo i bezkrytycznie zapatrzeni w swoich szefów. Wiadomo, że jest ich sporo. Według naukowych autorytetów poniedziałek jest dniem, w którym odnotowuje się najwięcej zawałów serca. Zjawisko to, jak twierdzą, nie zdarza się bez konkretnej przyczyny. Stres spowodowany powrotem do pracy, nawet po krótkim sobotnio-niedzielnym wypoczynku, jest zbyt duży. Radzą, by dzień ten potraktować z taryfą ulgowa, fundując sobie tzw. „szewski poniedziałek“, w naszym rodzimym wydaniu.

 Amerykańscy tropiciele wszelkich nieprawidłowości w funkcjonowaniu ludzkich organizmów na dzień najbardziej kryzysowy dla zawałowców wytypowali niedzielę. A to ze względu na nadmiar czasu, jaki wtedy nam zagraża, a którego nie umiemy zagospodarować. Nie umiemy, ponieważ zakodowani na bycie tylko pożytecznym, na nicnierobienie reagujemy poczuciem winy.  Lenistwo, odkąd sięgamy pamięcią, budziło negatywne skojarzenia. Okazuje się, że akurat ta cecha stała się najbardziej pożądana, przynajmniej w umiarkowanym wymiarze. Wbrew pozorom jej nauka wcale nie należy do najłatwiejszych.

Terapia w japońskim wydaniu polega na zamykaniu się w ciemnym i wyciszonym specjalnie pokoju.  Desperat opuści go w chwili, gdy odżyją w nim jego własne, skrupulatnie tłamszone emocje i uczucia. A bywa, że trwa to długo. Nasi rodzimi specjaliści od nieróbstwa sięgają po mniej drastyczne środki. Kilka dni spędzonych z kolegami przy barowym kontuarze wystarczy, by nabrać ochoty na życie, w którym jest miejsce na coś więcej niż praca.

Źródło : Nowiny