Cukrzycę kojarzymy z cukrem oraz insuliną.

I słusznie. Insulina to hormon produkowany i wydzielany do krwi przez komórki beta (B) znajdujące się w trzustce. Gdy zaczynamy coś jeść, trzustka uwalnia niewielkie ilości zmagazynowanej insuliny i w tym samym czasie zaczyna wytwarzać nowe cząsteczki tego hormonu. W ten sposób reaguje na sygnał, że w procesie trawienia powstanie za chwilę glukoza (cukier prosty), która z przewodu pokarmowego szybko przedostanie się do krwi.
Lekarze porównują insulinę do klucza, a to dlatego, że - mówiąc obrazowo - otwiera ona drzwi do komórek naszego organizmu.

Te drzwi (fachowo nazywane receptorami) otwiera po to, żeby do wnętrza komórek mogła się dostać glukoza, czyli "paliwo", bez którego nie mogłyby ani żyć, ani odbudowywać się, ani wykonywać swoich zadań. Gdyby np. komórki serca nie regenerowały się i nie wykonywały swej pracy, nasza życiodajna pompa po prostu stanęłaby. U niektórych osób trzustka produkuje za mało insuliny i cukier, zamiast dotrzeć do komórek, pozostaje we krwi. U innych produkuje ją, ale z jakiegoś powodu - nie do końca znanego - komórki organizmu nie chcą się otworzyć "kluczem insulinowym". Cukier nie może więc wniknąć do komórki, a tym samym nie dostarcza jej niezbędnej do życia energii i może ona "umrzeć z głodu". Fachowcy mówią wówczas o tzw. insulinooporności komórek. Kiedy trzustka produkuje za mało insuliny lub występuje owa insulinooporność - dochodzi do cukrzycy typu 2. Cierpi na nią niemal 90 procent chorych. W Polsce zdiagnozowaną cukrzycę typu 2 ma już blisko 2 miliony osób, ale lekarze szacują, że ma ją drugie tyle, jednak o tym nie wiedzą, bo nie sprawdzają poziomu cukru we krwi.

A trzeba go sprawdzać co najmniej raz na 3 lata. Do badania należy być na czczo, czyli co najmniej 8 godzin po ostatnim posiłku.U zdrowych osób prawidłowe stężenie cukru we krwi wynosi od 60 do 100 mg% (lub mg/dl). Jeżeli tylko raz zbadasz jego poziom i będzie podwyższony, to nie znaczy, że masz cukrzycę, ale powinno cię to skłonić do wizyty u lekarza i do dalszych badań. Jeśli dwukrotnie, badając się na czczo, okaże się, że masz poziom cukru równy bądź wyższy niż 100 mg% - skonsultuj się z diabetologiem. Jeżeli wyniki go zaniepokoją, może ci zlecić badanie poziomu cukru na czczo oraz 2 godziny po posiłku. Gdy 2 godziny po jedzeniu poziom cukru we krwi będzie równy bądź wyższy niż 200 mg% - to jeden z dowodów, że cierpisz na cukrzycę.

Na zlecenie lekarza wykonuje się również tzw. doustny test obciążenia glukozą. Polega na badaniu poziomu cukru we krwi pobranej z palca na czczo i 2 godziny po wypiciu 75 g glukozy rozpuszczonej w 300 ml wody. W ten właśnie sposób sprawdza się, jak organizm radzi sobie z cukrem. By opanować cukrzycę i nie dopuścić do powikłań (m.in. niewydolność nerek, utrata wzroku, amputacja nóg), trzeba ściśle stosować się do wskazówek lekarza. W tym typie cukrzycy terapia polega m.in. na przyjmowaniu doustnych leków. Tabletki zmniejszają oporność komórek na insulinę lub pobudzają trzustkę do produkcji tego hormonu.

W większości przypadków osoby z cukrzycą typu 2 kiedyś muszą zacząć stosować insulinę w zastrzykach, bowiem tabletki już nie dają sobie rady z chorobą. Na szczęście współczesne insuliny są dobrze przez organizm tolerowane i - dzięki coraz nowocześniejszemu sprzętowi (na przykład tzw. peny - rodzaj strzykawek przypominających długopis, gdzie "atramentem" jest pojemniczek z insuliną, a "wkładem" cieniutka jak włos igła, której ukłucia niemal się nie czuje, czy pompy insulinowe - automatyczne minipodajniki insuliny, które nosi się dyskretnie umocowane do ciała) - coraz łatwiej je sobie aplikować. Mają także różne odmiany (np. szybkodziałająca, długodziałająca, analogi insuliny), dzięki czemu można dobierać terapię indywidualnie dla każdego chorego. Niekiedy wystarczy jeden zastrzyk dziennie, żeby tzw. glikemię, czyli stężenie cukru we krwi, utrzymać na właściwym poziomie.

Źródło : Gazeta.pl