Człowiek w swych mechanizmach obronno-adaptacyjnych nie jest w stanie nadążyć za dynamiką zmian cywilizacji, czego dowodem są masowo dostrzegane zaburzenia postawy.

W wieku 6-10 lat, czyli w młodszym wieku szkolnym, występuje krytyczny okres dla postawy fizycznej dziecka, który możemy podzielić na 2 części:jest on ze zmianą trybu życia, z przejściem z dużej swobody ruchu na kilkugodzinne przebywanie w pozycji siedzącej w szkole, często jeszcze w niepoprawnej pozycji. Jednocześnie okres ten charakteryzuje się ogromną biologiczną potrzebą ruchu, która umiejętnie pokierowana może być najważniejszym stymulatorem rozwoju organizmu. W okresie szkolnym należy zwrócić uwagę na dwa okresy krytyczne w kształtowaniu postawy ciała dziecka.

Pierwszy okres krytyczny przypada na wiek 6-9 lat i związany jest ze zmianą trybu życia dziecka polegającą na przejściu ze swobodnego w dużej mierze, indywidualnie regulowanego przez dziecko reżimu ruchu-wysiłku i odpoczynku, w narzucony kilkugodzinny system przebywania w pozycji siedzącej, często w niewłaściwych ławkach szkolnych. Jednocześnie okres ten charakteryzuje się ogromną biologiczną potrzebą ruchu, która umiejętnie pokierowana może być najważniejszym stymulatorem rozwoju organizmu
     
Drugi okres krytyczny w kształtowaniu postawy ciała dziecka przypada na wiek pokwitania (9-14), charakteryzujący się intensywnym przyrostem wysokości ciała. Jest to tzw. skok pokwitaniowy. Zaczyna się on wzrostem kończyn dolnych, a w rok później tułowia. Narusza to dotychczasową równowagę, zmienia proporcje ciała oraz istniejący uprzednio układ środków jego ciężkości. Poprzednie czucie i nawyk postawy są nieadekwatne do zmienionych warunków morfologicznych. Siła mięśni odpowiedzialnych za postawę ciała jest niewystarczająca do jej stabilizacji w tych warunkach, gdyż szczyt jej przyrostu następuje około 14 miesięcy po szczycie wzrastania wysokości. Brzuch znów się uwypukla, plecy są często nadmiernie okrągłe. Głowa pochylona ku przodowi stwarza wrażenie zbyt ciężkiej w stosunku do utrzymującej jej szyi.

Aby uchronić nasze dziecko przed niebezpieczeństwem występowania wad postawy należy kształtować w nim nawyki prawidłowej postawy w trakcie codziennych czynności domowych jak jedzenie obiadu, odrabianie lekcji itp. Jeżeli już zauważymy wadę u naszego dziecka warto skierować go do specjalisty, który skieruje na odpowiedni rodzaj gimnastyki korekcyjnej.