Głuchota

Całkowita lub częściowa utrata słuchu jedno- lub obu- uszna. Rozróżnia się głuchotę przewodzeniową, odbiorczą, mieszaną, centralną. Może być wrodzona lub nabyta. Przewodzeniowa powstaje wskutek uszkodzenia aparatu przewodzącego dźwięku. Powodują ją np. zmiany chorobowe w przewodzie słuchowym zewnętrznym, uszkodzenia błony bębenkowej lub kosteczek słuchowych, niedrożność trąbki słuchowej. Głuchota odbiorcza występuje w wyniku uszkodzenia zakończeń nerwu słuchowego w uchu wewnętrznym lub pnia nerwu. Mieszana powstaje, gdy uszkodzeniu ulegnie aparat przewodzący i odbierający dźwięk. Centralna polega na uszkodzeniu szlaków i ośrodków słuchowych w mózgu. Głuchota wrodzona powstaje w życiu płodowym dziecka, wskutek wad rozwojowych lub choroby ucha przebytej przez płód w łonie matki. Natomiast nabyta jest wynikiem działania różnych czynników uszkadzających narząd słuchu w życiu pozapłodowym. Do najczęstszych czynników należą czynniki: zapalne, ototoksyczne, zawodowe, psychiczne oraz zmiany nowotworowe. Leczenie zależy od przyczyny głuchoty. Wszelkie zmiany zapalne uszu należy skrupulatnie leczyć. W przypadku trwałych zmian w aparacie przewodzącym słuchu, niepodających się leczeniu zachowawczemu, można uzyskać poprawę słuchu leczeniem operacyjnym, jeśli aparat odbiorczy słuchu jest sprawny.